دانشگاه‌های دنیا چگونه وام می‌دهند؟

محقق :
صدف فاطمی
دانشگاه‌های دنیا چگونه وام می‌دهند؟

با توجه به اینکه بودجه تحصیلات عالی در دانشگاه‌ها معمولا با جیب بسیاری از دانشجویان هماهنگ نیست و بسیاری در پرداخت شهریه‌ها و هزینه‌های دانشگاهی با مشکل مواجه می‌شوند، موضوع وام‌های دانشجویی اهمیت پیدا کرده است. این مبالغ معمولا در دانشگاه‌های مختلف و کشورهای گوناگون قوانین خاص خودش را دارد. تفاوت عمده وام با بورس و کمک‌هزینه‌های تحصیلی، این است که دانشجو باید مبلغی را که تحت این عنوان دریافت کرده، به همان میزان و گاهی با درصدی سود به دانشگاه برگرداند. با توجه به اهمیتی که این موضوع در دنیای آموزش دارد، دانشگاه‌های زیادی در تلاش‌ هستند به بهترین شکل امکانات مالی مورد نیاز دانشجویان را فراهم کنند. براساس گزارش‌های رسیده از سایت‌ یو‌اس‌نیوز، دانشجویان زیادی به دلیل مشکلات مالی موجود ناچار به ترک تحصیل شده و عطای درس و دانشگاه را به لقایش بخشیده‌اند. در نتیجه چنین گزارش‌هایی دانشگاه‌ها بر آن شدند میزان تسهیلات مالی ارائه شده به دانشجویان را افزایش دهند و تا حد ممکن کمک‌حال جیب‌های دانشجویی باشند.

 

  آمریکا
وام‌های دانشجویی در ایالات متحده آمریکا باید بازپرداخت شوند. در مقایسه با دیگر اشکال کمک‌های مالی مانند کمک‌هزینه‌های تحصیلی و بورس‌ها، وام‌ها نقش بسیار زیادی در آموزش عالی ایالات متحده دارند. نزدیک به 20 میلیون دانشجوی آمریکایی هر ساله در دانشگاه‌ها و کالج‌های این کشور ثبت‌نام کرده و چیزی حدود 60 درصد آنها، یعنی 12 میلیون، با استفاده از کمک‌هزینه‌ها تحصیل می‌کنند. بودجه لازم برای این کمک‌ها معمولا از طرف نهادهای دولتی، خصوصی و هدیه‌های اعطایی از طرف اهداکنندگان تامین می‌شود. با وجود اینکه در موارد دیگری این کمک‌ها از بودجه داخلی دانشگاه تامین می‌شود اما با این همه سیاست‌گذاران آموزش عالی در ایالات متحده آمریکا بر این باورند که گردش‌های مالی‌ای که در این پروسه صورت می‌گیرد، سرمایه‌گذاری بسیار خوبی برای هر دو طرف است و مبالغ این کمک‌ها باید تا حد ممکن افزایش یابد.
  خدمتگزاری ام‌آی‌تی
دانشگاه «ام‌آی‌تی» به‌عنوان یکی از معروف‌ترین دانشگاه‌های ایالات متحده آمریکا تسهیلات مالی بسیار خوبی برای دانشجویان بومی و غیربومی فراهم می‌کند. سیستم دریافت وام و کمک‌هزینه‌های مالی در این دانشگاه برای غیربومی‌ها به این صورت است که براساس مقطع تحصیلی دانشجو، کارشناسی یا کارشناسی‌ارشد، مبالغ متفاوتی تا سقف مشخص ارائه می‌شود. از آنجایی که دانشجویان غیربومی کارت‌های بانکی معتبری مانند مسترکارت، ویزاکارت و… را ندارند، سیستم وام‌دهی به آنها با قوانین خاص پیش می‌رود. معمولا روال کار به این صورت است که دانشجویان بعد از گذراندن یک ترم تحصیلی باید درخواست خود را ارسال کنند. «ام‌آی‌تی» هزینه‌ای حدود 160 هزار دلار (تقریبا معادل 512 میلیون تومان) سالیانه برای این منظور در نظر گرفته است که هر دانشجو براساس شهریه‌ تقریبی هر ترم خود می‌تواند برای مبالغ متفاوت درخواست دهد. برای دانشجویان بومی اما داستان مدل دیگری دارد. آنها علاوه‌بر خود، خانواده‌های‌شان هم می‌توانند از تسهیلات مالی این دانشگاه استفاده کنند.
چیزی حدود 30 درصد دانشجویان بومی در دوره‌های کارشناسی، چهار درصد از خانواده‌ها و 15 درصد از دانشجویان دوره‌های کارشناسی‌ارشد هر ساله از «ام‌آی‌تی» وام دریافت می‌کنند. مبالغ دریافتی بنا بر رشته دانشجو و شهریه‌اش متفاوت است. قوانین بازپرداخت اما در مورد تمامی دانشجویان یکسان است و فردی که در هر دوره‌ای از دانشگاه وام دریافت کرده باشد، در صورت تمام شدن تحصیلات، انتقال به دانشگاه دیگر، اخراج از دانشگاه، تغییر روند از تمام‌وقت به نیمه‌وقت و درخواست مرخصی سالیانه وارد پروسه بازپرداخت می‌شود. سیستم وام‌‌دهی و کمک‌های مالی به دانشجویان دانشگاه آمریکا تنها محدود به دانشگاه‌ها نیست و دانشجویان آمریکایی می‌توانند علاوه‌بر دانشگاه از مراکز دولتی، بانک‌ها و ارگان‌های خصوصی هم کمک‌های مالی با مبالغ متفاوت دریافت کنند.
  بریتانیا
وام‌های دانشجویی و کمک‌های مالی در بریتانیا به صورت عمده از طرف شرکت وام دانشجویی «SLC» که سازمانی دولتی است، ارائه می‌شود. «SLC» مسئول امور مالی دانشجویان در انگلستان است و تقریبا تمامی دانشجویان با هر شرایط مالی‌ای که باشند، حق برابر برای استفاده از این کمک‌های مالی دارند. علاوه‌بر دانشجویان دانشگاه‌ها، افرادی که در دوره‌های تربیت معلم تحصیل می‌کنند هم می‌توانند از این بودجه‌ها استفاده کنند. تمامی دانشجویان تمام‌وقت می‌توانند وام‌هایی که به صورت کامل شهریه را پوشش دهد، درخواست کنند. در سال تحصیلی 12-2011 میزان وام تعیین شده برای دانشجویان دانشگاه‌های بریتانیا نسبت به سال گذشته تا حدود 3500 پوند (تقریبا معادل 17 میلیون تومان) افزایش یافت که این مبلغ در سال 13-2012 تا 9 هزار پوند (تقریبا معادل 45 میلیون تومان) برای دانشجویان تمام‌وقت و شش هزار پوند (تقریبا معادل 30 میلیون تومان) تثبیت شد. این مبلغ بیشتر کشورهای بریتانیایی را شامل می‌شود و تنها شامل کشورهای اسکاندیناوی و ولزی که تحصیل در آنها رایگان است، نمی‌شود.
داستان وام را اگر کنار بگذاریم، مساله کمک‌هزینه‌های مالی یا همان «گرنت‌»‌ها به خود دانشگاه مربوط می‌شود و دانشجویان برای دریافت این نمونه کمک‌ها باید به صورت مستقیم از امور مالی دانشگاه درخواست کنند. کشور بریتانیا علاوه‌بر وام‌های تحصیلی که مسئولیت آن تمام و کمال برعهده «SLC» است و دانشگاه دخالتی در آن ندارد، وام‌های دیگری هم مانند خدمات رفاهی ارائه می‌دهد که کماکان مربوط به همان شرکت وام‌های دانشجویی است. این مبلغ به‌منظور پرداخت هزینه‌های زندگی اعطا شده و برای افرادی که در خوابگاه‌های دانشگاه‌های لندن زندگی می‌کنند مبلغ بیشتری را شامل می‌شود. میزان این نمونه وام در سال 15-2014 برای دانشجویانی که خارج از لندن زندگی می‌کنند حدود شش هزار پوند (تقریبا معادل 30 میلیون تومان) برای هر فرد و هشت هزار پوند (تقریبا معادل 40 میلیون تومان) برای دانشجویانی که در لندن زندگی می‌کنند، در نظر گرفته شده است. مبالغ گفته شده نسبت به سال گذشته حدود یک درصد افزایش داشته است که مفسران امور مالی بریتانیا دلیل این افزایش را بالا رفتن نرخ تورم عنوان کرده‌اند.
  کشورهای منطقه
همان‌طور که قبلا هم اشاره شد روند دریافت وام‌های دانشجویی در کشورهای مختلف متفاوت است. علاوه‌بر اینکه مبالغ گوناگونی بنا بر درخواست دانشجویان ارائه می‌شود، مراکزی هم که این امکانات را در اختیار می‌گذارند در هر کشوری متفاوت است. در مالزی چند نمونه مختلف از وام‌های تحصیلی وجود دارد که دانشجویان می‌توانند از آن استفاده کنند. بعضی از آنها از طرف بانک‌های مختلف ارائه می‌شود، برخی به ارگان‌های دولتی مربوط است و تعدادی هم از طرف سازمان‌های گوناگون مانند سازمان تامین اجتماعی، بخش خدمات عمومی و… صادر می‌شود. همچنین وام‌های تحصیلی مختلفی با نام‌های «کوجادی» و «ای‌ام‌ام‌ای» به‌منظور ارائه خدمات مالی برای دانشجویان ارائه می‌شود. برای مثال در مدل «کوجادی» دانشجویان مقطع کارشناسی می‌توانند مبلغی حدود 30 هزار رینگت (تقریبا معادل 24 میلیون تومان) و کارشناسی‌ارشد حدود 50 هزار رینگت (تقریبا معادل 40 میلیون تومان) دریافت کنند. بهره دریافتی برای این مبالغ متفاوت است و نرخ ثابتی ندارد. برای آن دسته از وام‌گیرندگانی که مبالغ زیر 25 هزار رینگت می‌گیرند، بهره‌ای تعلق نمی‌گیرد و همان مبلغ بازپرداخت می‌شود. اما برای مبالغ بالاتر، اگر زمان بازپرداخت یک‌سال بعد از موعد مقرر آغاز شود، بهره 8/5 درصد و برای دو ساله‌ها 8/6 درصد خواهد بود. ازجمله شرایط لازم برای اقدام برای دریافت این وام داشتن حداقل 18 سال است. ورود به پروسه بازپرداخت باید سه تا شش ماه بعد از فارغ‌التحصیلی شروع شود و کل زمان نباید بیش از هشت سال طول بکشد. با توجه به اینکه مدل «کوجادی» فقط برای مقاطع کارشناسی به بالا تعریف شده است، وام دیگری نیز به نام «ای‌ام‌ام‌ای» برای دانشجویان کارشناسی در نظر گرفته شده است. در این مدل دانشجویان دیپلمه می‌توانند تا سقف 21 هزار رینگت (تقریبا معادل 17 میلیون تومان) و کارشناسی‌ها تا 27 هزار رینگت (تقریبا معادل 21 میلیون تومان) وام دریافت کنند. در بازپرداخت این وام هیچ‌گونه بهره‌ای اعمال نمی‌شود و تنها شرط دریافتش گروه سنی زیر 50 سال است. زمان مقرر برای ورود به پروسه بازپرداخت گذشت شش ماه بعد از فارغ‌التحصیلی است و وام‌گیرنده هر ماه تقریبا به‌طور متوسط باید 300 رینگت (تقریبا معادل 243 هزار تومان) بپردازد.

دانشگاه‌های دنیا چگونه وام می‌دهند؟

مطالب پیشنهادی دیگر :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

به سایت مرجع آزمون دکتری خوش آمدید

برای دریافت جدیدترین اخبار آزمون دکتری و دریافت آنی نمونه سوالات استعداد تحصیلی و زبان عمومی دکتری همراه با پاسخ های تشریحی ایمیل خود را وارد کنید